به فردا لبخند زنید

موزیم ملی افغانستان و نود سال پر فراز و نشیب

labkhandefarda — Thu, 20 Nov 2008 06:54:18 GMT

نمایشگاه آثار باستانی کشف شده از منطقه طلا تپه در شمال افغانستان - پاریس

۸ مه برابر با ۲۹ ثور (اردیبهشت) روز جهانی موزیم (موزه) است و همه ساله از این روز در کشورهای مختلف جهان تجلیل می شود. افغانستان نیز از کشورهایی است که موزیم ملی آن - تا قبل از جنگ های داخلی - از گنجینه های مهم منطقه به شمار می رفت.

موزیم ملی افغانستان برای اولین بار در سال ۱۲۹۷ خورشیدی در منطقه باغ بالای کابل، برای نگهداری آثار تاریخی تاسیس شد.

در سالهای اولیه تاسیس این موزیم که در آن دوران "عجایب خانه" نام داشت، فقط بعضی از آثار تاریخی مثل قرآن های خطی، صنایع دستی، آثار برجای مانده از جنگ های دوران استقلال و بعضی کتاب های کمیاب در آن نگهداری می شد.

در ۲۵عقرب سال ۱۳۰۳ خورشیدی، موزیم ملی افغانستان از باغ بالا به ارگ کابل منتقل شد و به شکل رسمی توسط امان الله خان افتتاح شد.

در مراسم افتتاح این موزیم، محمود طرزی که در آن دوران وزیر خارجه افغانستان بود و فیض محمد وزیر معارف وقت، در مورد ارزش و حراست از آثار تاریخی سخنرانی کردند.

بعضی از شخصیت های مهمی که در افتتاح موزیم ملی افغانستان حضور داشتند آثار عتیقه و کم یاب خود را به این موزیم اهدا کردند.

در اولین قانون اساسی افغانستان که در زمان امان الله خان به تصویب رسید، یک ماده مفصل به حفریات و حفظ آثار تاریخی و تشکیل محلی برای نگهداری آثار تاریخی این کشور اختصاص داده شد.

به موجب این قانون، مقرر شد که شعبه "حفریات و موزیم" زیر نظر وزارت معارف (آموزش و پرورش) فعالیت کند. از مهم ترین کارهای این شعبه، کشف و حراست از آثار تاریخی و انتقال آنها به موزیم ملی بود.

از آنجایی که دولت افغانستان امکانات و نیروی انسانی لازم را برای کشف آثار باستانی در اختیار نداشت قراردادی به این منظور با دولت فرانسه به امضا رساند.

به موجب این قرارداد مقرر شد که یک هیات فرانسوی به سرپرستی "موسیو فوشه" به افغانستان سفر کند و در کنار کاوشگران افغانی به کشف و شناسایی آثار تاریخی بپردازد.

این قرار داد به فرانسوی های حق می داد که از دو اثر کشف شده مشابه یکی از آنها را به فرانسه انتقال دهند.

احمدعلی کهزاد مورخ و باستان شناس افغان یکی از کسانی بود که در کنار کاوشگران خارجی به جستجوی آثار تاریخی می پرداخت که کشف بسیاری از آثار تاریخی افغانستان با تلاش های او بوده است.

غارت

با بروز شورش های منجر به سقوط حکومت امان الله خان، موزیم ملی هم مورد غارت قرار گرفت و تعدادی از مجسمه های تاریخی آن نابود شد.

با روی کار آمدن نادرخان، آثار باقی مانده از موزیم ملی به دارالامان کابل منتقل شد و برای هر بخش جای جداگانه ای اختصاص یافت.

عضویت در یونسکو

در دوره حکومت ظاهر شاه، افغانستان به عضویت سازمان علمی، آموزشی و فرهنگی ملل متحد - یونسکو - پذیرفته شد. با توجه به اینکه سرزمین افغانستان از نظر تاریخی مهم و دست نخورده باقی مانده بود، توجه کاوشگران کشورهای مختلف به سوی این کشور جلب شد.

در این دوران، بعضی از آثار تاریخی موزیم ملی در فهرست آثار تاریخی یونسکو به ثبت رسید و گاوشگرانی از فرانسه، ایتالیا، آلمان و شوروی سابق، برای کشف آثار تاریخی افغانستان به این کشور سفر کردند.

در زمان حکومت داوود خان و با کشف آثار تاریخی که هر روزه از دل خاک بیرون می آمد و به موزیم ملی در کابل منتقل می شد، این موزیم به یکی از گنجینه های مهم منطقه تبدیل شد.

از ویژگی های مهم موزیم ملی افغانستان این بود که تمام آثار به نمایش گذاشته شده در آن از داخل خود این کشور کشف شده بود.

آثار موزیم

برجسته کاری های مرمرین بودایی، آثار سنگی متعلق به ماقبل تاریخ، برنزهای رومی، مسکوکات دوره های مختلف، مجسمه های قبل از میلاد، بخشی از آثار موزیم ملی را تشکیل می دادند.

آثار تاریخی از دوران صدر اسلام نیز بخش دیگری از موزیم را شکل می داد که از مهم ترین این آثار می توان به قرآن کوفی به خط عثمان بن عفان خلیفه سوم اسلامی، آیاتی از قرآن به خط امام حسن و نیز به قرآن خط کوفی که در سال ۱۳۳۴ از "شهر غلغله" کشف شده بود اشاره کرد.

آثار خطی شاعران بزرگ زبان فارسی دری نیز در موزیم کابل نگهداری می شد؛ هفت اورنگ عبدالرحمان جامی، هفت پیکر نظامی گنجوی، هشت بهشت و لیلی و مجنون امیر خسرو دهلوی، که همه این آثار در سال ۸۹۹ هجری کتابت و تذهیب شده بودند بخشی از آثار ادبی موزه را شکل می دادند.

بوستان سعدی به خط میرعماد خطاط معروف عصر تیموری، دیوان میرزا عبدالقادر بیدل که از طرف امیر بخارا به پادشاه افغانستان، امیر حبیب الله اهدا شده بود، دیوان حافظ به خط میر محمد محسن که برای سلطان حسن بایقرا نوشته شده بود و چند اثر مهم دیگر نیز از جمله آثار بخش ادبی و هنری موزیم بود.

از مهم ترین آثار هنری دیگر موزیم ملی افغانستان نیز می توان به آثار مینیاتوری از استاد کمال الدین بهزاد اشاره کرد.

با توجه به کثرت آثار کشف شده، علاوه بر کابل در شهرهای هرات، میمنه، غزنی، بلخ و قندهار نیز چند موزیم بوجود آمد که موزیم هرات با بیش از ۴۰۰۰ اثر تاریخی بیشترین آثار را در خود جای داده بود.

انتقال دوباره

با وقوع کودتای ۷ ثور۱۳۵۷ خورشیدی و پس از آن، با تجاوز نیروهای شوروی به افغانستان، موزیم ملی افغانستان از کاخ دارالامان به ارگ ریاست جمهوری انتقال یافت که در زمان انتقال، بعضی از آثار تخریب و سرقت شد.

در زمان حکومت دکتر نجیب الله، موزه ملی دوباره به دارالامان کابل منتقل شد. هرچند که دیگر کمتر کاری برای کشف آثار باستانی صورت می گرفت ولی تا زمان سقوط دکتر نجیب الله، هیچ گونه آسیب جدی به موزیم کابل نرسید و تمام آثار موزیم دست نخورده باقی مانده بود.

تخریب و غارت

با ورود نیروهای مجاهدین به شهر کابل و با گسترش جنگ در داخل پایتخت، از ساختمان موزیم ملی نیز به عنوان سنگر نبرد استفاده شد. در این دوره، بیش از هفتاد درصد آثار ارزشمند این گنجینه نابود شد و یا مورد غارت قرار گرفت.

پس از سقوط حکومت مجاهدین و آمدن طالبان به کابل، بیشتر آثار باقی مانده این موزیم، به خصوص مجسمه هایی که تا آن زمان هنوز در موزیم باقی مانده بود، توسط طالبان که هر نوع مجسمه ای را کفر آمیز می دانستند از بین برده شد.

حتی گفته می شود که وزیر اطلاعات و فرهنگ طالبان با دست خود بعضی از مجسمه های موزیم را از بین برده است.

نجات بعضی از آثار

عمر خان مسعودی از مسئولان موزیم کابل تنها کسی بود که با تلاش شخصی خود در دوران جنک های داخلی و زمان طالبان بیش از بیست هزار اثر موزیم را به مکان های امن منتقل کرد تا از بین نرود.

وی در سال ۱۳۸۴ خورشیدی جایزه جهانی "شاهزاده کلاوس" هلند را به خاطر نجات آثار موزیم افغانستان دریافت کرد. وی نهمین دریافت کننده جایزه شاهزاده کلاوس در جهان است.

بازسازی

با روی کار دولت تحت حمایت جامعه جهانی در افغانستان، تلاش برای احیای مجدد موزیم های افغانستان آغاز شد و موزیم کابل با هزینه ۳۵۰ هزار دلار که از سوی مجامع جهانی پرداخت شده بود در مدت یک سال دوباره بازسازی شد.

تلاش برای بازگرداندن آثار غارت شده که بیشتر آنها به پاکستان قاچاق شده و از آنجا به کشورهای اروپایی رسیده بود، از مهم ترین برنامه هایی بود که وزارت اطلاعات و فرهنگ افغانستان روی دست گرفت.

برخی از مطبوعات افغانستان ادعا کرده بودند که نصرالله بابر وزیر داخله وقت پاکستان و بینظیر بوتو نخست وزیر آن کشور، شماری از آثار غارت شده را در اختیار دارند.

سید مخدوم رهین وزیر اطلاعات و فرهنگ سابق افغانستان، با ارسال نامه ای به نصر الله بابر، رسما از وی خواست تا آثار غارت شده را به افغانستان باز گرداند.

تعدادی زیادی از آثار نیز از راه پاکستان به کشورهای اروپایی منتقل شده و در حراجی های گوناگون خرید و فروش شده بود.

در سالهای اخیر با حمایت یونسکو و با تلاش وزارت اطلاعات و فرهنگ افغانستان، تعداد زیادی از آثار غارت شده این کشور، از کشورهای اروپایی بازگردانده شده است و هنوز هم بسیاری از این آثار در موزیم های کشورهای اروپایی نگهداری می شود.

اخیراً نیز، وزارت اطلاعات و فرهنگ افغانستان اعلام کرد که دور تازه ای از کاوش آثار تاریخی را در نقاط مختلف کشور آغاز کرده است.

با وجود همه این تلاش ها، موزيم ملی افغانستان در کابل، با اهمیت و ابهت گذشته خود و رونقی که پیش از جنگ داشت، فاصله بسیاری دارد.

دانشجويان دانشگاه كابل: تاجيك بدون پشتون و پشتون بدون هزاره معنا ندارد

labkhandefarda — Tue, 18 Nov 2008 13:31:18 GMT

دانشجويان دانشگاه كابل: تاجيك بدون پشتون و پشتون بدون هزاره معنا ندارد

جمعيتى از دانشجويان دانشگاه كابل ديروز كوشيدند تا لوحۀ جديد آن دانشگاه را كه به سه زبان تحرير شده بود بالاى در دخولى دانشگاه كابل نصب نمايندكه با مشكلاتى مواجه شدند.

تصميم اين جمعيت بر نصب لوحۀ جديد بعد از آن صورت گرفت كه يكشنبه شب برخى بلاکارت ها كه در آن روز جهانى دانشجویان با كلمات دانشجو و دانشگاه تبريك گفته شده بود از سوى پوليس از ديوار ها دور ساخته شده و واكنش جمعيت عظيمى از دانشجویان را برانگيخت، آنها ديروز تصميم گرفتند تا لوحۀ جديد را كه به سه زبان تحرير شده بود بر در دخولى دانشگاه كابل نصب نمايند، مگر با پوليس مواجه شدند، اين دانشجويان ادعا دارند كه پوليس با آنها سلوك خوب نكرده، بل با آنها درگير شده و شمارى را لت و كوب و مجروح ساخته است.

بعداً پوليس توانست نظم را كنترول نمايد و شمارى از دانشجويان وقت يافتند تا نظريات شان را بيان بدارندتعداد زيادى از دانشجویان اجازه نيافتند تا از بيرون داخل صحن دانشگاه شوند و در اجتماع دانشجویان شركت نمايند، يك تن از سخنرانان، رئيس جمهور حامد كرزى را متهم ساخت كه با انديشۀ قبيله گرايانه مشكلات زيادى را در كشور بار آورده و وضعيت در كشور چنان شكل گرفته كه از آن امريكا، انگليس و پاكستان سود مى برند.

او گفت: طبعيت حق سخن گفتن به زبان مادرى را تضمين نموده و قانون اساسى كشور بر آن صحه گذاشته است.

وى اضافه داشت، كه همه اقوام در كشور يك وجود واحد اند ، تاجيك بدون پشتون و يا پشتون بدون هزاره معنا ندارد. ما مى خواهيم به زبان خود سخن بگوييم، نبايد براى سخن گفتن ما ترافيك تعيين شود تا مسير سخن گفتن و گپ زدن را براى ما نشان دهد و رهنمايى كند.

او اضافه داشت، برخى ها مي كوشند تا نظر و خواست خود را بر ديگران تحميل بدارند ، در حالى كه قانون اساسى كشور تكلم و تحصيل را به زبان مادرى تضمين نموده است.

تعدادى از اين دانشجویان در حالى كه با شعار هاى زنده باد وحدت ملى، زنده باد دانشگاه و زنده باد پوهنتون سر مى دادند ، از مسؤولان خواستند تا اجازه دهند كه لوحۀ دانشگاه كابل به دو زبان ملى و زبان انگليسى در در دخولى دانشگاه نصب گردد و تأكيد داشتند كه اين لوحه حق هيچكسى را زير پا نكرده و احساسات هيچكسى را جريحه دار نمى سازد.

در حالى كه اين جمعيت دانشجویان غرض نصب لوحۀ جديد تلاش مى كردند، جمعيت ديگرى در مقابل آنها ايستادند كه مخالف نصب اين لوحه بودند، اين جمعيت كه حدود صد تن بودند بعد از دادن شعار ها متوارى شدند.

دانشجویان كه خواستار نصب لوحۀ جديد بودند تا عصر ديروز مؤفق به كار مورد هدف شان نشدند، اما گفته مى شود كه يك تعداد از اعضاى ولسى جرگه با اين دانشجويان همنوا شده و به آنها وعدۀ همكارى داده و از دانشجويان خواسته اند تا به اعتصاب نشستۀ خود پايان دهند، اما دانشجويان تهديد كرده اند كه اگر تا فردا به خواست آنها لبيك گفته نشود، آنها به اعتصاب خويش ادامه خواهند داد.

يك تن از دانشجویان تأكيد كرد كه اين لوحه در هر حالت آن نصب خواهد شد.

زهرِ زهرها «ناداني» است

labkhandefarda — Tue, 18 Nov 2008 13:13:18 GMT

زهرِ زهرها «ناداني» است؛ ناداني روح انسان را مي‌كشد. اين «زهر زهرها» بيش از هركسي روح و جان مردمِ افغانستان را تباه و مسموم كرده است؛ تاريخِ اين كشور، تاريخ و جهل و تباهي است؛ نبردِ ديرينه با آگاهي و انسانيت، اما بايد در برابرِ اين تاريخ سر به ‌سر جهل به پا ايستاد. اين تصوير كه توسط استاد «نجيب‌الله مسافر» گرفته‌شده، كودكاني را در منطقة «دايكندي» نشان مي‌دهد كه شورـ‌وـ‌شوق شناختن بر سر دارند؛ آن‌ها به مكتب مي‌روند تا به فرهنگِ مسموم و كشندة تاريخيِ اين سرزمين پايان دهند. اين صحنه ديدني است: گروهي از دختران، در يكي از محروم‌ترين منطقة جهان، همچون كبوترانِ سپيد بال، براي پايان‌دادن به محروميتِ شان، با پاي پياده در ميان گردـ‌وـ‌خاك شتابان به سوي مكتب پر مي‌گشايند. آيا اين جمع مستانِ سپيدپوش دخترانِ دانش‌آموزند، يا شكوفه‌هاي سپيد «بادام» در اين تپة خاكي مي‌رقصند؟ «رهروانِ پاكِ راه آيين» مستان و رقصان به معبد اگاهي مي‌روند تا ديگر زهرِ زهرها جان و روح ما را آلوده نسازد . با ديدنِ اين تصوير از يك‌ سو اشتياق ما مي‌شكفد، زيرا حس مي‌كنيم گل‌هايي تازة بر «خاكِ ‌عقيم» اين سرزمين رسته‌اند و از سوي ديگر، لشكرِ غم برما هجوم مي‌آورد، زيرا اين گل‌هاي سپيد پيش از آن‌كه بشكوفند مي‌پژمرند و محو مي‌شوند همچون سايه‌هاي كمرنگِ شان در خاك‌ها. در يك‌سو شكوفه‌هايِ سپيد بر فرازِ بلند ترين تپه‌هاي جهان شادان به معبدِ آگاهي روان‌ اند، در سوي ديگر در پشتِ پردة تيره‌ـ‌وـ‌تارِ اين شب‌هاي سياه فرهنگ، ديوان و دَدان صف كشيده‌ـ‌اند كه مست از شرابِ ناداني، اين «زهرِ زهرها». چاره چيست؟ براي بيرون رفت از اين ظلمتِ عظيم تنها يك راه وجود دارد: برافروختنِ مشعلِ تابناكِ آگاهي، راهي كه اين كبوتران سپيد بال در پيش گرفته‌اند. اين راه با همة سختي‌ها دشواري‌هايش سرانجام به «آگاهي» و «آزادي» خواهد رسيد.

زبان فارسي در زادگاه خود نمي ميرد

labkhandefarda — Sun, 02 Nov 2008 13:58:18 GMT

من آنم كه در پاي خوكان نريزم

من اين قيــمت دُر لفـظ دري را

"ناصر خسرو قبادياني"

به گزارش بی بی سی : در حالی که زبان اکثریت مردم افغانستان فارسی است وزیر اطلاعات و فرهنگ افغانستان یک خبرنگار و دو مدیر مسئول خبر را به علت “استفاده از واژه های فارسی” در بلخ و کابل مجازات کرده است.
عبدالکریم خرم، وزیر فرهنگ افغانستان، در حکمی خطاب به تلویزیون محلی بلخ دستور داده است که بصیر بابی، گزارشگر محلی برای تلویزیون ملی افغانستان در مزارشریف، به علت “استفاده از کلمات خلاف اصول فرهنگی و اسلامی” برکنار شده و در سابقه کاری اش این “تخلف” تذکر داده شود. بصیر بابی در گزارشی برای تلویزیون ملی افغانستان که از کابل پخش می شود، واژه “دانشکده” را به جای “پوهنحی” و دانشگاه را به جای “پوهنتون” استفاده کرده بود. وی همچنین “دانشجویان” را به جای “محصلین” بکار برده بود. آقای بابی در گفتگو با بی بی سی این اقدام وزیر اطلاعات و فرهنگ را غیرعادلانه و بدور از انصاف خواند و گفت: “این حکم نشان می دهد که وزیر فرهنگ تحمل ندارد افغانها زبان مادری خود را بکار ببرند و صدای ما را می خواهد در گلو خفه کند.” خبرنگار برکنار شده تلویزیون افغانستان افزود: “مجازات به جرم استفاده از زبان مادری ام، مضحک و خنده آور است.” اما مقامات وزارت فرهنگ افغانستان گفته اند که آقای بابی خواسته که “قصدا” زبان بیگانه را در افغانستان مروج سازد.

افغانستان زادگاه زبان فارسي
افغانستان زادگاه زبان فارسي با قدمت 5هزار ساله است.
سيداسحاق شجاعي داستان نويس و پژوهشگر با بيان اين مطلب مي افزايد: تا زمان پادشاهي نادر شاه و ظاهر شاه ،زبان فارسي تنها زبان رسمي وعمومي در كشور بوده است حتي احمد شاه ابدالي به عنوان اولين پادشاه در محافل رسمي پشتون به زبان فارسي سخن مي گفت و زبان پشتون به عنوان زبان قومي مطرح بود.

در زمان عبدالرحمان خان كتاب تاج التواريخ و در زمان امان الله خان سراج الاخبار و سراج التواريخ به عنوان معتبرترين كتاب هاي آن عصر به زبان فارسي نوشته مي شد.

تازمان نادر خان كاربرد زبان پشتون از مرزهاي قبيله‌اي فراتر نمي رفت. اما سياست‌هاي قوميتي باعث شد تا درسال 1343زبان پشتون در كنار زبان فارسي به عنوان دو زبان رسمي افغانستان شناخته شود.

اما آيا مشكل اساسي ،تداخل زبان فارسي با زبان پشتون تنها يك مسئله‌ي زباني است ؟ يا اينكه مطرح كردن مسئله ي زبان در افغانستان اهداف ديگري را به دنبال دارد؟

تحريكات خارجي
شجاعي با بيان اينكه زبان فارسي و آثارماندگارآن متعلق به ملت افغانستان است نه به يك قوميت خاص، مي گويد: حساسيت‌هايي كه از طرف برخي از سياستمداران كشور درمورد زبان فارسي اعمال مي شود ريشه در
منافع غيرمرتبط به مسئله ي زبان ها دارد بطوريكه فارسي زبانان افغانستان در سه دهه‌ي اخير تجربيات بسيار تلخي درباره‌ي ورود واژگان بيگانه داشتند كه برخي از اين موارد ريشه در مسايل سياسي و حتي تاريخي دارد.

وي توضيح مي دهد: برخي از كساني كه در مصادر قدرت تكيه زده اند تحت تاثير وضعيت برخاسته از خارج اقداماتي انجام مي دهند كه برخلاف منافع ملي افغانستان است.

برخي كشور ها برقراري صلح و ثبات و شكل گيري وحدت ملي در افغانستان را با منافع خود در تناقض مي دانند به همين خاطر در شرايط حساس كنوني،مسئله ي زبان ها در افغانستان را وسيله ي كشمكش ها قرار مي دهند.

درافغانستان، امروزه براي مفاهيم نو آميزه اي از واژگان بيگانه استفاده مي شود و سياست آشفته‌سازي فارسي از سوي حكومت آن كشور همچنان ادامه دارد.

به عقيده‌ي محمد كاظم كاظمي صاحبنظردر ادبيات وزبان فارسي- از گذشته تاكنون فارسي ايران،زبان رسمي و بلا منازع كشوربوده است و به اين ترتيب هم تكليف حاكمان با آن روشن است وهم تكليف مردم وهمه در رشد و اعتلاي آن كوشيدند؛ و تغيير حاكميت ها نيز تغييري در اين روند ايجاد نكرده است ولي در افغانستان يك سياست رسمي ،ثابت و سراسري در برابر زبان فارسي وجود ندارد و اگر هم در مقاطعي وجود داشته حاكمان در جهت تقويت اين زبان تلاش نمي كردند.

وي براين نكته باور دارد: ما فارسي زبانان افغانستان سردرگم مانده ايم و نتوانستيم تكليف خود را با زبان مادري روشن كنيم بطوريكه هنوز نمي دانيم –كه اين زبان را چه بناميم فارسي يا دري يا فارسي دري با اينكه در مراجع رسمي از فارسي دري سخن مي رود .

دراينجا سوالي مطرح مي شود- باتوجه به اين نكته كه استفاده از زبان فارسي در مراجع رسمي كشور بسيار بااهميت بوده اما چه اتفاقي افتاده است كه امروز در مراجع رسمي بخصوص در مكاتبات اداري واژه هاي پشتو مورد استفاده قرار مي گيرد؟

در دانشنامه ي الكترونيكي ويكي پديا به زاويه ي ديگري ازاين موضوع اشاره شده است.
بنوشته ي اين پايگاه اطلاع رساني" بدليل سياست پشتون سازي حكومتي در افغانستان ،در متون اداري واژه‌هاي بسياري برزبان فارسي افغانستان تحميل شده است .

تحميل واژه‌هاي نوپاي پشتو در نامه‌هاي اداري افغانستان به اندازه‌اي است كه رواني زبان فارسي در آن به خطر افتاده است .

تعامل منطقي با زبان پشتو

كاظمي دركتاب "هم زباني و.بي زباني " ص 136 آورده است: يكي ديگر از امكاناتي كه فارسي زبانان افغانستان خواسته يا ناخواسته از آن برخوردارند تعامل با زبان پشتو است، پشتو مي تواند هم زيستي بسيار سالم با فارسي داشته باشد ما با برادران پشتون خود مراودات اجتماعي داريم كه لاجرم يك داد و ستد زباني را ايجاب مي كند .

وي در اين كتاب از وضعيت كنوني تعامل با زبان پشتو ابراز تاسف كرده است: تعامل ميان فارسي و پشتو ،همواره در هاله‌اي از مسايل جنبي سياسي وغير سياسي گم شده ودر نهايت كار بدان جا كشيده كه داد و ستد با اين زبان براي فارسي زبانان ناگوار شده است و اگر پشتو از مسير غير از حاكميت- بطور مثال- از مسير ادبيات – با فارسي وارد تعامل مي شد و داد و ستد ميان اين دو زبان ، اختياري و براساس نيازهاي طبيعي بود،چه بسا كه فارسي درموارد لزوم از پشتو نيز بهره‌هاي مفيدي مي برد.

وي در اين كتاب تصريح كرده است: به هر حال امروز واژگاني از پشتو وارد فارسي افغانستان شده است‌.

ولي ترديدي نمي توان داشت كه در بسياري موارد ، در فارسي معادل‌هاي بهتري براي اين واژگان وجود دارد .

از طرفي نيز پشتو كلمات بسياري را از فارسي وام گرفته است؛ ولي تفاوت كار دراين است كه آنچه پشتو ازفارسي گرفته ،طبيعي و براساس ضرورت بوده و آنچه فارسي وام گرفته ، شكل رسمي و اداري داشته است و اين تعامل سالم و نيكو نيست و تصوراينست كه شكل‌هاي بهتري نيز براي آن وجود داشته باشد.

كاظمي در اين كتاب خاطر نشان كرده است: برخلاف تصور غالب ،ميزان واژگان دخيل از پشتو در فارسي افغانستان بسيار اندك است و صرفا به چند اصطلاح اداري و نظامي محدود مي شود.

وي در ادامه آورده است: ارتباط دادن مستقيم ضعف زبان فارسي به حاكميت پشتون كشور كمي بيجا به نظر مي رسد و ناشي از تعصبات رايج در كشور است.

سيد اسحاق شجاعي -نويسنده با بيان اينكه زبان زنده و زاينده است مي افزايد: متاسفانه درفارسي افغانستان واژگان انگليسي ،عربي ،پشتو و اردو فراوان بكار رفته است و اين مسئله يكي از چالش‌هاي زبان فارسي ‌افغانستان است و رشد زبان فارسي را به خطر مي اندازد و بايد شرايطي را فراهم كرد تا زبان فارسي سير طبيعي تكامل خود را طي كند و تجربه نشان داده كه اقدامات تضعيف گرانه نمي تواند فارسي را دچار زوال كند همان طور كه مثنوي معنوي مولانا جلال الديين بلخي به عنوان شاهكار ادبي فارسي شهرت جهاني دارد ونمي توان آن را نابود يا تضعيف كرد.

نقش معادن و ذخایر زیرزمینی در اقتصاد و امنیت افغانستان

labkhandefarda — Sun, 02 Nov 2008 06:57:18 GMT

افغانستان به دنبال رشد و توسعه اقتصادی می باشد يكي از مهمترين و اساسي‌ترين پايه‌هاي اقتصاد هركشوري منابع معدني و ذخاير تحت الارضي آن كشور است. بطوريكه اگر كشوري از منابع تحت الارضي مناسب و كافي برخوردار نباشد با قاطعيت مي‌توان گفت آن كشور هرگز راه توسعه را نخواهد پيمود زيرا الفباي اقتصاد را در اختيار ندارد بنابراين نقش معادن و منابع در رشد اقتصادي هر كشوري انكار ناپذير است.بدون تردید بهره برداری از معادن کشور، یک عامل کاملا مثبت و مهم در رشد و توسعه اقتصادی است. و در عین حال به شدت با کمبود سرمایه روبه رو است که برای رسیدن به توسعه اقتصادی، بهره برداری از معادن کشور می تواند یکی از بهترین راه ها باشد.

پس از سقوط طالبان افغانستان با پیش رفت هایی در برخی زمینه ها همراه شد، که احیای مجدد نهادهای سیاسی و اجتماعی و تصویب قانون اساسی کشور را می توان از مهم ترین این پیش رفت ها برشمرد اما متأسفانه در مسایل متعدد دیگر با مشکلات جدی مواجه شد.
بدون شک یکی از این مشکلات، وجود روزافزون بی ثباتی و ناامنی در سطح کشور می باشد، که عامل آن نیز مشخصاً تروریزم ، فقر، بیکاری وعدم راه اندازی پروژه های کلان ملی مانند استخراج معادن وکمک گیری در زمینه از سرمایداران بزرگ جهانی است چنان که این مسئله، مانع بزرگی در مقابل فعالیت های انکشافی و اقتصادی افغانستان محسوب می گردد.بهره برداری از معادن افغانستان که تا به حال دست نخورده باقی مانده، نیازمند زیرساخت ها، ثبات و یک نظام سیاسی مقتدر است و بدون هر کدام از این گزینه ها، به صراحت می توان گفت که بهره برداری از معادن و رسیدن به رشد و توسعه اقتصادی محال خواهد بود و در دوره های گذشته نیز یکی از عوامل عمده در عدم توسعه اقتصادی، فقدان نظام سیاسی مناسب بوده است. اینک و بعد از گذشت 7 سال، هنوز در کشور شرایط لازم و امکانات ساختاری برای تأمین رشد مداوم دیده نمی شود و همین امر یکی از چالش های عظیم و قابل ملاحظه ای می باشد که باعث شده تا افغانستان هنوز در زمره فقیر ترین کشورهای دنیا قرار گیرد. در اولویت های سرمایه گذاری در افغانستان که از عمده ترین آن ها می توان به بخش زراعت و معادن اشاره کرد، تا به حال و بعد از گذشت 7 سال، سرمایه گذاری و بهره برداری صورت نگرفته است.

در مورد منابع زیرزمینی افغانستان، گفته های زیادی مطرح است که حاکی از واقعیت های موجود است .

   محمدابراهیم عادل، وزیر معادن کشور می گوید: گام های نخست و مؤثر در استخراج و انکشاف معادن کشور اخیراً برداشته شده و تا به حال صدها ساختمان نفت و گاز در شمال کشور کشف شده است و افغانستان به استثنای الماس، دارای تمام انواع فلزات و معدنیات می باشد.
   با وجود این که بهره برداری از معادن کشور، به گفته وزیر معادن، تنها راه آبادانی کشور محسوب می گردد اما در طول سال های جنگ و بعد از آن، کم ترین فعالیت ها، در این عرصه بوده و در مدت این سال ها، فرصت های زیادی برای بهره برداری معادن کشور از دست رفته است.
   یکی از راه های انکشاف و استخراج معادن در کشور جذب سرمایه گذاران خارجی و سکتور خصوصی داخلی است. فعالیت سرمایه گذاران خارجی در افغانستان یک عامل مثبت در جهت رشد و توسعه اقتصادی است. چرا که مهم ترین موانع در استخراج و بهره برداری از معادن کشور، کمبود سرمایه و عدم وجود تکنالوژی مدرن می باشد و شرکت های خصوصی با سرمایه خود می توانند به رفع این موانع کمک شایانی کرده و سرمایه گذاران خارجی نیز با فعالیت های خویش سهم بارزی در انتقال شیوه های نوین مدیریت صنعتی در کشور داشته باشند.

به طور كلي ذخاير معدني افغانستان را مي‌توان در چهار گروه مواد معدني تقسيم بندي نموده و بررسي كرد كه ذيلاً به طور كلي بدان پرداخته شده است.

1- ذخاير معدني فلزي ( كانسارها فلزی)

2- ذخاير نفت و گاز

3- ذخاير معدني غير فلزي

4- ذخاير سنگهاي قيمتي

آری به حقیقت بهره برداری و استفاده از منابع طبیعی و ذخایر معدنی کشور، می تواند در اقتصاد کشور دگوگونی عمیقی ایجاد کند و اوضاع نابه سامان اقتصادی افغانستان را به سوی شکوفایی و رشد رهنمون شود.

با یک سروی که از سوی سروی جیولوژی آمریکا صورت گرفت، معلوم شد که افغانستان فعلا یکی از ثروت مندترین کشورهای جهان از لحاظ ذخایر معدنی است.

بر اساس این سروی، افغانستان دارای 500 تریلیون دالر ذخایر معدنی است که می توان تصور نمود که در صورت بهره برداری مناسب و منطقی از این معادن، افغانستان به قطبی اقتصادی در منطقه تبدیل خواهد شد اما این امر مستلزم کار و فعالیت بسیار و پلان ها و برنامه های دقیق و مؤثر و مدیریت اصولی و هوشمندانه است.
از طرف دیگر بتازگی مقامات وزارت معدن وصنايع کشور از کشف سه معدن بزرگ در کشور خبر داده اند . وزير معادن وصنايع کشور چندي پيش به منظور بررسي وضعيت معادن و مردم مناطق مرکزي کشور به ولايات باميان،غور، دایکندی، پروان و بغلان سفر ١٣روزه انجام داده بود.

انجينير محمد ابراهيم عادل وزير صنايع و معادن کشور با رسانه ضمن اظهار کشف ذخایر ومعادن درکشور گفت است: ((در سفر به ١٥ ولسوالي و مراکز ولايات مرکزي ما توانستيم ٣ معدن بزرگ را کشف نماييم.))

وزير صنايع و معادن در مورد نوعيت و موقيت اين معادن اظهار داشت که قطعات ذغال سنگ با کيفيت بسيار عالي در ولسوالي يکاولنگ ولايت باميان به ضخامت ٣ متر در ساحه حدودآ٨٠ تا ١٠٠ کيلومتر و ساحات سنگ آهن به ارتفاع ٥٠٠ متر و ضخامت حدودا ٥٠ تا ١٠٠ متر و همچنان معدن مس در ولسوالي شيخ ميران ولايت دايکندي رويت گرديده است .

همچنان وی افزود که مردم افغانستان می توانند برای صدها سال از این معادن استفاده نمایند، وزارت معادن جهت تثبیت نهایی معادن مذکور مصروف آماده سازی اسناد داوطلبی می باشد که درصورت استخراج آنها حدود یک میلیارد دالر عاید دولت افغانستان می گردد.
گفتنی است برنامه استخراج معدن مس عینک در ولایت لوگر توسط یک شرکت چینی آغاز شود و تا ۷۰ سال آينده استخراج آن می تواند ادامه داشته باشد، که یکی از بزرگترین معادن مس در سطح جهان بوده و سالانه بیش از چهارصد میلیون دلار عاید دولت می شود.
گفته می شود پروژه استخراج معدن آهن "حاجی گگ" نیز به یکی از شرکت های خارجی سپرده شود که با آغاز به کار اين معدن برای بيش از ۴ هزار نفر زمينه کار فراهم می گردد.

بیایید امپراطورانه بیندیشیم

labkhandefarda — Thu, 23 Oct 2008 11:45:18 GMT

* یک گدا از لقمه ای به لقمه ی دیگر می اندیشد .

* یک کارگر از روزی به روز دیگر .

* یک کارمند از سالی به سال دیگر .

اما ...

* یک امپراطور به یک قرن می اندیشد . *

" ضرب المثل شرقی "

" افغانستان زنده و بیدار است چون مردمی زنده و بیدار دارد "

افغانستانی ها بابت افغانستانی بودن شان باید بهای سنگینی را بپردازند !!!!

labkhandefarda — Thu, 23 Oct 2008 11:31:18 GMT

در یک وب گردی ساده گذرم به وبلاگ "کبوتر خوان" افتاد، چشمم به مطلبی دوخته شد که سخت مرا متاثر نمود شما هم این مطلب را بخوانید حتما متاثر خواهید شد و از خودتان سوال خواهید کرد که چرا انسان های به جرم افغانی بودن نه در کشورش آرامش دارد و نه در خارج از کشور!!!! و بهای این همه ظلم و اجحاف که به حق این مردم ستمدیده روا داشته می شود را چه کسی باید بپردازد!!!!

یک حادثه و دو حاشیه

حادثه: ساعت یک بامداد پنجشنبه 31 مرداد (اسد) سال جاری 1387 بر اثر واژگون شدن یک دستگاه کامیون حامل 113 افغانی جویای کار که به صورت قاچاقی وارد ایران میشدند، سی نفر از آنان در دم جان باختند و حدود 80 نفر دیگر که برخی از آنها جراحات سختی داشتند، به بیمارستان منتقل شدند. یک یا دو نفر نیز بر اثر شدّت جراحت، در راه جان باختند. محل وقوع حادثه، جادۀ شیرازـ ارسنجان در استان فارس (جنوب ایران) بوده است. آن 113 نفر توسط قاچاقچیان انسان در داخل یک کامیون و زیر بارها، جاسازی و به مدت چهار شبانروز از مرز شرقی ایران تا جنوب این کشور، در راه بودند. رادیوی ایران در اخبار نیمروزی پنجشنبه 31 مرداد، خبر را به صورت کوتاه و گذرا نشر کرد؛ اما در بخشهای بعدی مانند اخبار شبانگاهی صدا و سیما، گزارش یا خبری از این حادثه پخش نشد و در اسرع وقت بایگانی گردید. آنچنان سکوت سنگین رسانهای و خبری حاکم گردید که سرانجام ما نفهمیدیم چه تعداد از مجروحان حادثه در بیمارستان درگذشتند و سرنوشت جان بدر بردگان و تکلیف اجساد جان باختگان چه شد. گویا سی رأس بز یا گوسفند در حادثهای کشته و هشتاد رأس دیگر مجروح شدهاند.

اما علیرغم سکوت سهمگین و عامدانۀ رسانهای و خبری حاکم در قبال این حادثه دلخراش در ایران و با وجود برخورد نادیدهانگارانۀ مقامات جمهوری اسلامی ایران ـ که کشور خود را امالقری جهان اسلام میخوانند و ادعای رهبری جهان اسلام را دارند ـ ؛ برخی از وجدانهای بیدار در این سرزمین در برابر آن سکوت شوریدند. یکی از آنها دکتر صادق زیباکلام استاد دانشگاه تهران و روشنفکر سرشناس ایرانی بود. وی با نگارش مقاله کوتاه و پرمحتوایی تحت عنوان «چرا سکوت خبری؟» در روزنامه اصلاح طلب «اعتماد ملی» (شماره 724 مورخ 5 شهریور 1378) حقایق ناگفتهای را پیرامون حادثۀ یادشده، مورد اشاره قرار داد. مقاله مذکور تنها صدایی بود در آن سکوت عامدانه و معنادار. ما در اینجا متن آن مقاله را بدون هیچگونه دخل و تصرف، به عنوان «حاشیه اول» بر آن حادثه، نقل میکنیم:

حاشیه اول: چرا سکوت صادق زیبا کلام

خبر خیلی کوتاه بود. کامیونی حامل 113 افغانی که به صورت قاچاق از مرز سیستان و بلوچستان وارد ایران شده بودند، بین شیراز و ارسنجان واژگون میشود، 30 نفر در جا کشته شدهاند، یکی دو نفر در راه کشته میشوند و مابقی ـ قریب به 80 نفرـ به بیمارستانهای شیراز منتقل میشوند. با اینکه 30 انسان کشته شده بودند و شمار بیشتری به دلیل وخامت جراحاتشان ظرفی یکی، دو روز آینده میمردند؛ اما تمامی اخبار مربوط به این تراژدی ظرف چند ساعت از فهرست اخبار خبرگزاریها، سایتها، مطبوعات و سایر رسانههای جمعی ایران کنار گذارده شد. دلیل آن هم واضح است؛ قربانیان افغانی بودند. نه کسی برای آنان گریست، نه کسی به بیمارستانهای شیراز شتافت که خون اهدا کند، نه کسی برای بازماندگان اظهار تأسف کرد، نه کسی خواست بداند که اصلاً آنها کی بودند، چند ساله بودند، مجرد بودند یا متأهل، فرزند یا فرزندانی، پدر و مادرانی، همسر و همسرانی یا خانوادههایی منتظر بازگشت آنان و شنیدن خبری از سلامت آنان بودند یا نه. مسؤلان و مقامات کشورمان اجمالاً آنان را در نزدیکی گورستانی که 18، 19 نفر از هموطنانشان را که در جریان فروریختن ساختمانی در سعادت آباد تهران قریب به یکماه پیش دفن کرده بودند، سریعاً به خاک سپردند و شب هم بازگشتند به میان خانواده و فرزندانشان. انسان دلش از اینهمه بیکسی و غریبی افغانهایی که مجبور میشوند به ایران پناه بیاورند، به درد میآید. انسانهایی که که محروم ترین و فقیرترین ها هستند، باید 500 هزار تومان یا حتی بیشتر به قاچاقچیان بدهند تا آنان را از مرز عبور داده، از ایستگاههای متعدد ایست و بازرسی نیروی انتظامی بگذرانند، درحالی که بیش از یکصد نفر از آنان همچون ماهی ساردین زیر انبوهی از چادر و بار به همدیگر چسپیدهاند و به سرنوشت نامعلوم و عزیزانی که پشت سر گذاشتهاند فکر میکنند و پس از رسیدن به مقصد درکاری سخت که بیشتربه جان کندن میماند، با اجرتی حول و حوش چند هزار تومان که قسمت عمده آن را هم برای خانوادهشان در افغانستان میفرستند، مشغول میشوند. نه بیمه هستند، نه از خدمات درمانی برخوردارند، نه مشمول هیچ حقوق صنفی و کارگریای میشوند، نه از هیچ حقوق شهروندی و مدنیای بر خوردارند و نه هیچ مرجع، مقام، سازمان و Ngo، حاضر است پناهی به آنان داده و دستکم به درد دلشان گوش دهد. همه اینها به کنار، هرازگاهی هم مقامات ایرانی برای مبارزه با بیکاری، قاچاق مواد مخدر، اعتیاد، سرقت و سایر جرمهای اجتماعی، سروقت این بختبرگشتگان رفته و آنان را گروه گروه جمع کرده، به مرز برده و همچون یک محموله به آن طرف پرتاب میکنند. بدون در نظر گرفتن هرگونه ملاحظه اخلاقی و انسانی در باره خانواده، زن و فرزند و سایر وابستگان آنان در ایران. مثل سایر سیاستها و تصمیمها پس از مدتی مسأله جذابیت خبری خود را از دست میدهد و دیگر نان و آبی خبری و رسانهای برای آن مسؤل فراهم نمیکند. آب ها از آسیاب میافتد و اخراجیها مجدداً وارد ایران میشوند. از سیاستهای مبارزه با مهاجران غیر مجاز افغانی در ایران، نه خود ما ایرانیها سودی میبریم، نه کشور ما خیری عایدش میشود و نه کمکی به ملت، کشور و مهاجران بیپناه افغانی میشود. ایران نه تنها سودی نمیبرد که هیچ، هر بار هم که موج بگیر بگیر افغانیها را به راه میاندازیم، کلی هم مجامع و محافل بین المللی به ما ایراد میگیرند که حقوق بشر را زیر پا گذاردهایم، در چارچوب عهد و میثاقهای سازمان ملل در خصوص پناهندهها عمل نکرده ایم و ... فی الواقع تنها کسانی که از سیاستهای مسؤلان ما در قبال مهاجران افغانی سود میبرد، قاچاقچیان هستند. در همه جای دنیا از جمله در بلاد استکباریه، مهاجرت تابع یک ضوابط و قواعدی است. میلیونها ایرانیای که ظرف سه دهه گذشته به غرب مهاجرت کردند یا پناهنده شدند، صرف نظر از آنکه قانونی رفتند یا غیر قانونی، بالاخره پس از مدتی تکلیفشان روشن شده و کشور میزبان آنان را به عنوان پناهنده میپذیرد. از زمانی که آنان به عنوان پناهند پذیرفته میشوند، از یک حق و حقوق مدنیای برخوردار میشوند. این طور نیست که اگر وزیری یا مسئولی هوس کرد، ایرانیها را از انگلستان یا سوئد اخراج کند، موج بگیر بگیر به راه بیفتد و ایرانیها را گله گله به مرز ببرند و از کشور خارج کنند.

اما در ایران یک پناهنده افغانی حتی اگر 20، 30 سال هم زندگی کرده و زن و بچه هم داشته باشد، در موج بعدی که این یا آن مسوول و این یا آن اداره دولتی ایران به راه میاندازد، ممکن است از کشور اخراج شود. بماند اینکه افغانها همکیش و همآیین و همزبان ما هستند، در حالی که یک ایرانی معلوم نیست چه سنخیتی با یک سوئدی، دانمارکی، انگلیسی، کانادایی یا امریکایی دارد. فرزند یک ایرانی که غیر قانونی وارد انگلستان یا آلمان شده یا غیر قانونی در آنجا مانده، بهرحال میتواند به مدرسه برود و از بهداشت و درمان رایگان هم برخوردار است. اما کم نیستند افغانهایی که آموزش و پرورش جمهوری اسلامی ایران جلوی ثبت نام و تحصیل فرزندانشان را گرفته یا از آنان مطالبه شهریههای گزاف مینماید.

افغانهایی که در حوالی روستای خیاره در جاده ارسنجان ـ شیراز جان باختند، 4 شبانهروز در زیر چادر و زیر بارهای کامیون مخفی شده و در راه بودند. نمیدانم چه کسی به بستگان آنها در مزار شریف، بغلان، ترمذ یا قندوز اطلاع داد که عزیزشان در ساعت یک بامداد پنجشنبه 31 مرداد بر اثر واژگون شدن کامیونی که او را حمل میکرد، در میان بارها له شده و منتظر خبری از وی پس از رسیدن به اصفهان یا تهران و ارسال پول نباشند؛ اما می دانم به جای آن 113 افغانی که 30 تن از آنان آنچنان مظلومانه له شدند، اگر خدای ناکرده، زبانم لال و من نباشم که آنروز چنین فاجعهای را ببینم، قوزک سرناخن شست پای یک فرانسوی، امریکایی، انگلیسی یا ژاپنی آسیب دیده بود، روزهای متوالی آن خبر در صدر رسانههای بین المللی بود. اما برای برخی از ما خیلی مهم نیست که چرا و چگونه مردیم، چرا که بقول شاعر درد و رنج، پروین اعتصامی، «زندگی کردن من مردن تدریجی بود». زندگی 30 تن افغانی که پنجشنبه شب آنگونه غمانگیز در جاده مخروبه شیراز به ارسنجان به پایان رسید، یک جورهایی «مردن تدریجی» بود.

حاشیه دوم: دولت مسئول و حقوق شهروندی!

علیرغم اینکه آن 113 انسان نیگونبخت در عرف دولت و مردم ایران با عناوین مجرمانهای چون «اتباع غیر مجاز بیگانه» و «بیگانگان مجرم و متجاوز» شناخته میشوند و بر این اساس، مرگ و جرح آنها، احساسی را در این دیار جریحهدار نمیسازد؛ با اینحال حداقل دل یک انسان «از اینهمه بیکسی و غریبی افغانها به درد میآید» و قلمش به طپش میاُفتد؛ اما بینهایت عجیب، دردآور و خجالتآور اینکه در آنسوی مرز و در میان هموطنان این تیرهبختان، هیچ دلی به درد نمیآید و هیچ قلمی بر غربت و سیهروزی آنان اشک نمیریزد. دولتِ به اصطلاح مسئول و منتخبِ مردم افغانستان از قتل و جرح 113 تن از شهروندانش در دیار غربت، خم به ابرو نمیآورد. گویا ملت، دولت، دستگاه روابط خارجی و اصحاب رسانه و مطبوعات افغانستان جملگی به خواب زمستانی فرو رفتهاند. نه کسی از ابعاد این حادثه و فاجعه سخن میگوید، نه ریشهها و بسترهای بروز آن بررسی میشود، نه برای جانباختگان ابراز تأسف می گردد و نه به خانوادههای داغدارشان تسلیت گفته میشود و ...گویا ما افغانها عادت کردهایم که تنها برای قربانیانی اشک بریزیم و آنها را مهم و انسان بشماریم که در بمباران ارتش شوری (سابق) یا ارتش امریکا کشته شوند.

میزان و مقدار ارج و منزلت قربانیان ما بستگی به میزان قدرت و هیمنۀ کشندگان آنها دارد. نمیدانم بمبها و موشکهای امریکا و شوروی چه اعجازی دارند که ما را مستقیم به بهشت میبرند و صاحب صدها کرامت و فضیلت میسازند؛ اما قربانیان ما در سایر حوادث، جنازهها شان نصیب گرگ و زاغ میشود و سرنوشت غمبارشان برای هیچکس مهم نیست.

براستی اگر دولت افغانستان و دستگاه روابط خارجیاش در قبال این حادثه غمانگیز مسئول نیست، پس چه کسی در زیر این آسمان کبود در برابر آن مسئولیت دارد؟

آیا لازم نبود که سفیر جمهوری اسلامی افغانستان در تهران یا کاردار فارت و یا حداقل یک دپلمات درجه سه و چهار با حضور در محل حادثه، از مجروحان آن عیادت و نسبت به کشته شدن سی انسان بیپناه، یک اظهار تأسف خشک و خالی میکرد؟ آیا شناسایی و انتقال اجساد قربانیان به موطن و خانوادههای داغدارشان حداقل وظایف سفارت افغانستان در ایران و دستگاه روابط خارجی کشور نبود؟ آیا وزارت خارجه افغانستان در قبال مرگ و جرح 113 تن از اتباع کشور خود در بیرون قلمرو این سرزمین هیچ مسئولیتی ندارد؟ آیا انسان غیر مجاز ـ که به دلیل شدّت فقر و درماندگی و یافتن لقمه نانی برای خانوادهاش، ناچار تن به راه قاچاق و غیر مجاز داده است ـ از هیچ حقوق انسانی و مدنیای حتی در کشور خود نیز برخوردار نیست؟ آیا حتی جنازۀ بیجان آنها نیز مجرم و غیر مجازند و از حق شناسایی و انتقال به زادگاه شان محروم؟

وقتی دولت، دستگاه روابط خارجی و سفارتخانهها (یا بهتر بگوییم غارتخانهها) ی ما برای اتباع و شهروندان شان به اندازۀ مگس ارزش قایل نیستند، از کشور و دولت بیگانهای چون ایران چه انتظاری میتوان داشت؟

منبع : وبلاگ مهاجر افغانستان

مذاكره دولت كابل با طالبان

labkhandefarda — Wed, 22 Oct 2008 18:28:18 GMT

رنگين دادفر سپنتا، وزير امور خارجه افغانستان امروز چهارشنبه براي اولين بار رسما اعلام کرد :كابل مذاکراتي را با نمايندگان طالبان در عربستان سعوي برگزار کرده است. وي در جمع خبرنگاران در اسلام آبادگفت: فرايند آشتي در افغانستان موقعي مي تواند به جلو حرکت کند که نيروهاي طالبان سلاح هاي خود را زمين بگذارند، قانون اساسي افغانستان را بپذيرند و به شيوه مسالمت آميز زندگي کنند.

وي که بعد از ديدار با همتاي پاکستاني خود، شاه محمود قريشي، گفت "ما در ابتداي اين فرايند قرار داريم." وي از دادن توضيحات بيشتر در اين زمينه خودداري کرد.

اظهارات سپنتا در حالي مطرح مي شود که سعود الفيصل، وزير امور خارجه عربستان سعودي روز گذشته تاييد کرد که رياض گفتگوهايي را بين دولت افغانستان و گروه طالبان ميزباني کرده است.

با چشمانتان لبخند بزنید

labkhandefarda — Mon, 06 Oct 2008 18:56:03 GMT

لبخند زدن ، خود ما و دیگران را دلگرم می کند. با فراگیری نشاندن یک لبخند دوستانه و گرم که باعث احساس بهتر در وجود ما می شودکسانی را که ما را می بینند شاد می کند ، قادر خواهیم بود بر شادمانی جهان بیفزائیم. جایگزینی یک ظاهر تلخ با لبخند به نفع همه است. پس این تکنیک را بکار ببندید و بطور طبیعی لبخند بزنید. اما چگونه باید این کار را انجام دهید:
- لبخند با چشم آغاز می شود. به بارقه و احساس خوشی در چشمانتان توجه کنید.
- توجه داشته باشید که چگونه با آمدن لبخند به چشمانتان ، آنها بطور طبیعی حرکت می کنند.
- به لبخند با دهانتان اکتفا نکنید چرا که تنها نوعی تظاهر است.
- هنگامی که با چشمانتان لبخند می زنید ، این حالت گسترش می یابد و طبیعتا یک لبخند واقعی بر دهانتان نقش می بندد.
- پرتو لبخند را باچشمانتان ساتع کنید و بقیه صورت را بدون حرکت نگه دارید تا آنگاه که یک لبخند گرم و دوستانه بر آن بنشیند.
این روش را بیاموزید و تمرین کنید تا دریابید که چگونه شما را در نظر دیگران محبوب تر می سازد.
● زیبائی را جذب کنید! و با چشمانتان لبخند بزنید!
لبخند زدن ، خود ما و دیگران را دلگرم می کند. با فراگیری نشاندن یک لبخند دوستانه و گرم که باعث احساس بهتر در وجود ما می شود و کسانی را که ما را می بینند شاد می کند ، قادر خواهیم بود بر شادمانی جهان بیفزائیم. جایگزینی یک ظاهر تلخ با لبخند به نفع همه است. پس این تکنیک را بکار ببندید و بطور طبیعی لبخند بزنید.
● اما چگونه باید این کار را انجام دهید:
- لبخند با چشم آغاز می شود. به بارقه و احساس خوشی در چشمانتان توجه کنید.
- توجه داشته باشید که چگونه با آمدن لبخند به چشمانتان ، آنها بطور طبیعی حرکت می کنند.
- به لبخند با دهانتان اکتفا نکنید چرا که تنها نوعی تظاهر است. - هنگامی که با چشمانتان لبخند می زنید ، این حالت گسترش می یابد و طبیعتا یک لبخند واقعی بر دهانتان نقش می بندد.
- پرتو لبخند را باچشمانتان ساتع کنید و بقیه صورت را بدون حرکت نگه دارید تا آنگاه که یک لبخند گرم و دوستانه بر آن بنشیند. این روش را بیاموزید و تمرین کنید تا دریابید که چگونه شما را در نظر دیگران محبوب تر می سازد.
زیبائی را جذب کنید! و با چشمانتان لبخند بزنید!
● نمایش شگفت انگیز زندگی!
گاهی اوقات (کی گفت همیشه؟) زندگی مانند یک نمایش شگفت انگیز و پر احساس یا یک کمدی است. اما آیا هرگز تصور کرده اید چه چیز آن شبیه به بازی کردن در یک نمایش جالب یا کمدی است؟ بازیگران برای اینکه خنده دار بنظر آیند خود را در موقعیت ها و حالت های اسف باری قرار می دهند. آنها مجبورند این کار را بارها و بارها تکرار کنند تا زمانی که آن را درست ایفا نمایند. آنها خسته ، بد اخلاق و از کار زده می شوند. اما بعدا می توانند در میان تماشاچیان بنشینند و نمایش را تماشا کنند و بخندند.
شاید این کار در زمان انجام ، خسته کننده و دشوار باشد اما کاری است که در گذشته انجام شده و اکنون آنها جزء بینندگان تلقی می شوند و می توانند بخندند.
حال ممکن است ما آنقدر در زندگی در گیر شده باشیم که فراموش کنیم بعنوان تماشاچی صندلی را بگیریم و سوی دیگر ماجرا یعنی قسمت طنز آمیز آن را ببینیم. شاید شما الآن نخندید اما ارزشش را دارد که به عقب برگردید ، بازی خود و دیگران را در این نمایش خنده دار تماشا کنید. بیاد داشته باشید این نمایش کمدی ، بسیار جدی است!

با لحظه ها زندگی کنیم

labkhandefarda — Mon, 06 Oct 2008 18:53:27 GMT

تصور کنید اگر ما بتوانیم با لحظه لحظه عمرمان واقعا زندگی کنیم، آنها را حس کنیم و جدی بگیریم و هر پیشامدی را فرصتی برای ایجاد تغییر و دگرگونی مثبت در زندگی بدانیم
و بپذیریم در برابرهر مشکلی تنها یک راه بیشتر نداریم و آن هم ایستادگی و تلاش برای پیدا‌کردن راه‌‌ حل مناسب است؛ چه شور و حالی برای ادامه زندگی نصیب خود می‌کنیم ...
این روش، همان متوقف کردن کامل افکار منفی و در نهایت، مثبت‌اندیشی است. اما نفی افکار منفی به این معنا نیست که با تمرکز بر این موضوع و آن چه نمی‌خواهیم که همان افکار منفی محسوب می‌شوند در واقع به جذب این نوع افکار بپردازیم.
چون مهم این است که بر چه مسایلی تمرکز می‌کنیم اگر‌چه مرحله نفی و توقف باشد. زیرا موضوع این نیست که می‌خواهیم سعی کنیم افکار منفی را متوقف یا کنترل کنیم و یا اساسا به زور آنها را از خود دور کنیم.‌ به هر حال نتیجه یکسان است چون تمرکز ذهن بر افکار منفی است و بنابر قانون جذب، به این طریق شما در واقع از افکار منفی برای حضور در ذهن‌تان بیشتر دعوت می‌کنید.
این واقعیت خیلی ساده و آسان عمل می‌کند. به عبارت دیگر، توقف افکار منفی درست به معنای پرورش و بکار‌گیری افکار مثبت است؛ آن هم به شکل عمیق و قوی.
ما با تمرین قدردانی از هر آن چه در طول روز به ما نیروی بهتر زندگی‌کردن می‌بخشد، هرچند بسیار محدود و اندک؛ در واقع می‌توانیم افکار مثبت را در ذهن خود شکل دهیم.
قدردانی برای سلامتی، خانه، شغل، غذا، پوشاک، خانواده، دوستان و هر آن چیزی که به نوعی به ما تعلق دارد و از آن‌ها بهره مند می‌شویم.تشکر برای همه چیز، ریز و درشت.
هر زمان که ما می‌گوییم "متشکرم" ، این به مفهوم یک تفکر عمیق خوب و مثبت است. به این ترتیب ما بیشتر و بیشتر افکار مثبت را در ذهن خود می‌پروریم و افکار منفی را پاک می‌کنیم.
زیرا در واقع تمرکز ما دیگر بر افکار مثبت است و قانون جذب، به این طریق، بیشتر برای دعوت از افکار مثبت، عمل می‌کند و هیچ توجهی به افکار منفی ندارد.
هیچ نگران برگشت یا بروز یک فکر منفی جدید نباشید، اگر هر موردی پیش بیاید شما می‌توانید به آنها توجه نکرده و آنها را نپذیرید و در واقع به آنها اجازه دهید که یادآور این نکته باشند که تنها باید هرچه عمیق‌تر به افکار مثبت اندیشید.
هرچه بیشتر بتوانید در طول روز افکار مثبت را در ذهن خود مرور کنید، زندگی شما سریع‌تر به حداکثر تغییرات و دگرگونی‌های خوب در کلیه موارد، دست خواهد یافت.
اگر شما تنها یک روز خود را با گفت و گو در باره چیزهای خوب بگذرانید و از هر فرصتی قدردانی کنید، متوجه می‌شوید که به طور غیرارادی دیگر منتظر فردا نیستید که چه پیش خواهد آمد. چون همه چیز به طور طبیعی، سیر خود را طی می‌کند. به عبارت دیگر، شما به آن اندازه بر افکار و لحظه لحظه زندگی خود مسلط هستید که انتظار مفهومی ندارد.
مرور افکارمثبت به طور عمیق، دقیقا مانند این است که در واقع، بذر این نوع افکار را در ذهن بکاریم. به این گونه شما وقتی به موارد مثبت می‌اندیشید، به درستی در حال کاشتن بذرهای پربارمطمئن و نیروبخش در درون خود هستید که قانون طبیعت و هستی در روند خود، آن‌ها را به باغی سرشار از زندگی، سرسبزی، آرامش و سعادت تبدیل می‌کند.
بنابراین ما می‌توانیم با نوع زندگی و افکاری که انتخاب می‌کنیم و تا جایی که از آنها لبریز می‌شویم؛ بهشتی این چنین را در وجودمان متجلی سازیم. موفق باشید